Κεντραδόροι
Ξεκινήστε από τη μορφή, γιατί αυτή ορίζει τι είδους φωλιά θα ανοίξετε. Ο κεντραδόρος ανοίγει τη μικρή κωνική φωλιά που δίνει στο τρυπάνι ένα σταθερό σημείο εκκίνησης, ή που δέχεται την πόντα του τόρνου. Είναι κοντός και άκαμπτος από σχεδιασμό, γιατί ακριβώς αυτή η ακαμψία εμποδίζει το επόμενο εργαλείο να φύγει από το σημείο.
Η ΜΟΡΦΗ (DIN 333)3
Η μορφή είναι η πρώτη επιλογή. Το DIN 333 τυποποιεί τρεις μορφές κεντραδόρου: R, A και B. Και οι τρεις ανοίγουν φωλιά 60°, όσο ακριβώς και η πόντα του τόρνου· διαφέρουν στο τι υπάρχει γύρω από αυτήν. Η αντίστοιχη φωλιά πάνω στο τεμάχιο τυποποιείται από το DIN 332-1.
Το μέγεθος γράφεται με τη διάμετρο της μύτης: A 2.0 σημαίνει μορφή A με μύτη Ø2 mm. Στη σελίδα κάθε προϊόντος διαλέγετε τη διάμετρο (D1) και το στέλεχος (D2).
Πόσο βαθιά; Μπείτε μέχρι να πατήσει περίπου το μισό ως τα δύο τρίτα του κώνου των 60°. Τόσο χρειάζεται για να στηριχτεί η πόντα· πιο βαθιά ανοίγετε άσκοπα το τεμάχιο και καταπονείτε τη λεπτή μύτη, που είναι και το πιο εύθραυστο σημείο του εργαλείου.
Η στάνταρ μορφή: μύτη 60° και κώνος 60°, χωρίς προστατευτική γωνία. Η προεπιλογή για τις περισσότερες δουλειές, όταν το τεμάχιο στήνεται μία φορά και η φωλιά δεν κινδυνεύει να χτυπηθεί μετά. Η πιο απλή και οικονομική επιλογή.
Ίδια με την A, συν μια εξωτερική γωνία 120°. Το 120° βυθίζει τον κώνο των 60° κάτω από την επιφάνεια και τον προστατεύει από γρέζια και χτυπήματα όταν ξεπιάνετε και ξαναπιάνετε το τεμάχιο. Η σωστή επιλογή για άξονες ακριβείας που περνούν από πολλά στησίματα.
Αντί για ίσιο κώνο, καμπύλη (ράδιο). Η καμπύλη μειώνει την επιφάνεια επαφής με την πόντα και αφήνει χώρο για το λάδι μέσα στη φωλιά, ενώ ταυτόχρονα δίνει μεγαλύτερη ακρίβεια συγκράτησης και λιγότερη συγκέντρωση τάσεων. Η μορφή για τρόχισμα και άξονες υψηλής ακρίβειας.
ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΠΟΥ ΚΟΒΕΤΕ4
Ξεκινήστε από εδώ. Διαλέξτε το υλικό που θα κόψετε και η συλλογή φιλτράρεται μόνο στα κοπτικά που το δουλεύουν. Τα γράμματα P/M/K/N/S/H είναι η τυποποίηση ISO 513 και τα χρησιμοποιούν όλοι οι κατασκευαστές· το ίδιο γράμμα σημαίνει το ίδιο υλικό σε κάθε κατάλογο.
Αναλυτικά για κάθε ομάδα: [P] Ατσάλι · [M] INOX · [K] Μαντέμι · [N] Αλουμίνιο.
Κοινοί και κραματωμένοι χάλυβες: η μεγαλύτερη ομάδα και η πιο «βατή». Δίνουν μακρύ, συνεχές γρέζι, οπότε το ζητούμενο είναι ο έλεγχος του γρεζιού.
Ανοξείδωτοι χάλυβες. Σκληραίνουν τοπικά καθώς τους δουλεύετε (work hardening), κολλάνε στην κόψη και δεν διώχνουν τη θερμότητα. Θέλουν κοβάλτιο, σταθερή πρόωση χωρίς σταματήματα και άφθονο ψυκτικό.
Χυτοσίδηροι. Δίνουν κοντό, θρυμματισμένο γρέζι, αλλά το υλικό είναι λειαντικό και «τρώει» την κόψη. Το ζητούμενο εδώ είναι αντοχή στην απότριψη, όχι στη θερμότητα.
Μη σιδηρούχα: αλουμίνιο, ορείχαλκος, χαλκός. Μαλακά και γρήγορα, αλλά δίνουν ογκώδες γρέζι που κολλάει. Θέλουν λίγα φτερά, μεγάλες αύλακες και υψηλές στροφές.
ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΠΤΙΚΟΥ3
Πατήστε ένα υλικό για να φιλτράρετε τη συλλογή. Για αναλυτική περιγραφή των ποιοτήτων δείτε το άρθρο Υλικά Κοπτικών Εργαλείων.
Ο κλασικός ταχυχάλυβας με υψηλή σκληρότητα και αντοχή στη θραύση, ιδανικός για απλές κατεργασίες.
Ταχυχάλυβας με 5% κοβάλτιο για αυξημένη αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες. Κατάλληλος για ανοξείδωτα (INOX) και σκληρά ατσάλια.
Καρβίδιο βολφραμίου με κοβάλτιο, ακραία σκληρό και άκαμπτο. Για πολύ υψηλές ταχύτητες κοπής σε CNC και μέγιστη διάρκεια ζωής, αλλά ευαίσθητο σε κραδασμούς και χτυπήματα.
ΟΙ ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΙΣ1
Η επικάλυψη που θα δείτε στους κεντραδόρους μας. Πατήστε για να δείτε μόνο αυτούς.